อย่างที่กล่าวไปข้างต้น ผู้ป่วยมีความพิการทำให้กล้ามเนื้อขามัดหนึ่งพิการไป 100% ดังนั้น กล้ามเนื้อมัดนั้นใช้งานได้ 0% แต่มีกล้ามเนื้อมัดข้างๆ ที่ทำงานได้ 100% เราสามารถแบ่งครึ่งกล้ามเนื้อที่ทำงาน 100% เอาครึ่งนึงไปช่วยมัดที่อ่อนแรง 0% ได้ กล้ามเนื้อมัดที่เสียจากทำงานจาก 0% มาทำงาน เป็น 50% ได้ เป้าหมายไม่ใช่เพียงการทำให้กล้ามเนื้อขยับได้ แต่คือการฝึกให้สมอง “เรียนรู้และจดจำ” รูปแบบการเคลื่อนไหวใหม่ จนสามารถนำไปใช้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ และเราจะฝึกให้ร่างกายมีการจดจำในการทำงานให้สอดคล้องกันกลับมาใกล้เคียง 100% ทั้ง 2 มัด จะต้องทำการ Re circuit ใหม่ คือการฝึกให้ผู้ป่วยทำงานตามที่ผู้ป่วยคิด และมีศักยภาพสูงสุด

พูดให้เป็นรูปธรรมอาจจะเข้าใจยาก แต่ยกตัวอย่างเช่น เมื่อก่อน ถ้าเราอยากหัดขับรถเกียร์กระปุก เราต้องฝึกและนึกเสมอตอนขับรถว่า ต้องเหยียบคลัตช์ → เปลี่ยนเกียร์ → ค่อย ๆ ถอนคลัตช์ → เหยียบคันเร่ง ซึ่งในช่วงแรกต้องคอยนึกอยู่เสมอ แต่เมื่อเราขับรถเป็นแล้วและคล่อง เราแทบไม่ต้องนึกอีกเลย และเราก็ขับรถได้ตามปกติอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ต้องคิด นั่นคือหลักการของ Re circuit เมื่อเรามีการโยกกล้ามเนื้อแล้ว เราก็ต้องฝึกให้สมองมีการจดจำว่าควรขยับแบบไหน ในแบบที่เราต้องการ บางครั้งอาจจะต้องอาศัย การปรับสัญญาณประสาท ซึ่งจะกล่าวต่อไปในหัวข้อด้านล่าง

ฝึกสมองให้เรียนรู้และจดจำการทำงานของกล้ามเนื้อ คือ หัวใจหลักของการ Re Circuit